Transcriber: ece çelebi Reviewer: Cihan Yiğit Kavalcı
Ben sıradan bir Amerikan genciyim.
Her sabah kalkıyorum,
bir devlet okulunda okuyorum,
okuldan sonra sporla uğraşıyorum
ve her hafta sonu da çalışıyorum.
Oldukça sıradan görünüyor, değil mi?
Peki, size hikâyemde beklenmedik
bir şey olduğunu söylesem?
Pek tahmin edilebilir olmayan bir şey.
Bütün ailem Lübnan denilen
küçük bir Orta Doğu ülkesinden geliyor.
Bu da beni Lübnanlı yapar diyebilirsiniz.
Köken olarak Lübnanlıyım.
Dillerini konuşarak ve geleneklerini yerine getirerek büyüdüm.
Fakat ben Amerika’da doğup büyüdüm.
Sanırım bu beni Amerikalı yapar, değil mi?
Sürekli aklıma gelen bu sorular genellikle bana kendimi sorgulatır.
Ben kimim?
Aslında benim gibi dışarıda milyonlarca
kendine aynı soruyu soran
ve benim de az önce içinde bulunduğum
kimlik bunalımını yaşayan
milyonlarca birinci kuşak göçmen çocuğu var.
Hatta daha büyük bir safhada yaşıyorlar.
Özellikle bu durum ailelerin geldiği ülkede
hâlâ kökenleri olan çocuklar için geçerli.
Tıpkı benim gibi.
Birkaç yılda bir ailem, akrabalar ve aile dostlarını
ziyaret etmek için Lübnan’a geri döner.
Şimdi en son bir ülkeyi ziyaretinizde,
diyelim ki dört yıllık bir ara varsa,
muhtemelen pop kültür değişmiştir.
Yeni argo tabirler, yeni müzikler,
bir önceki gelişinizde pek de ortada olmayan kültürel farklar vardır.
Eğer bir genci 47 yaşında ve demode hissettirmek istiyorsanız,
size garanti ederim, ancak bu şekilde yaparsınız.
Birden, modern kültürleri hakkında bütün bilgim eskimiş ve kendimi çok
Batılılaşmış, sanki uyum sağlamalıymışım ama sağlayamıyormuş gibi hissediyorum.
Bu sadece yurt dışına çıktığımda yaşadığım bir olay değil.
Burada da oldukça sık karşılaştığım bir durum.
Amerikalıları bir konuda asla anlayamayacağım bir şey de rulo köfte.
Çünkü rulo şeklinde köfte yapma ihtiyacını
anlamlandıramıyorum, emin değilim.
Bunun yerine diyelim ki
bir aile yemeği için rulo köfte, tatlı olarak elmalı turta servis edilsin.
Benim ailem, ″Warak Enab″ yapar, ve belki tatlı olarak da ″Halawat Jeben″.
Warak Enab, asma yaprağıyla yapılan sarma; Halawat Jeben ise,
sıkı durun, tatlı peynir. Arkadaşlarıma bunu denetmeye bayılıyorum.
″Bu ne?″ diyorlar, ben de “Söylemeyeceğim, sadece yiyin.” diyorum.
Bu sadece yemek için değil,
müzik için de geçerli. Bir araba yolculuğunda
“Big Time Rush” gibi bir grup dinleneceğine, ailem “Fairuz” dinler.
Şu an “One Direction” hayranı biri olarak,
söylemekten biraz utanıyorum, çocukken onları tanımıyordum bile.
Çünkü arabada “One Direction” yerine
muhtemelen “Wael Kfoury” gibi sanatçıları dinliyorduk.
Fakat yiğidi öldür hakkını yeme.
Ailem biz büyürken Amerikan kültürünü de tattırmaya çalıştı.
Böylece okula başladığımızda her şeyden bihaber olmayacaktık.
Size garanti ederim ki bugün bile hâlâ
“Shakira”’dan “Waka Waka”’yı ezbere söyleyebilirim.
Şaka bir yana, bu kimlik bunalımı çok mücadele ettiğim ve
birçok insanın da mücadele ettiğini bildiğim bir sorun.
Sadece konu ırkınız değil, etnik kökeniniz
cinsiyetiniz, cinsel yöneliminiz olduğunda da oluşan bir sorun.
Daha çok Amerikan mıyım yoksa Lübnanlı mıyım anlama sürecinde
ikisinin arasında bölünmüş hissettim.
Sanki iki ayrı hayatı yaşamaya çalışan bir süper kahraman misali.
Şu an kendi kimliğimle barışmam iki kolay adım sayesinde oldu.
İlk adımı, “kabullenme”.
Kabullenme, hangi cümlede kullanıldığına göre, birçok farklı anlama sahip.
Şimdi şundan bahsedelim.
Kabullenme: Bir kişinin, bir eylem veya süreçte
genellikle bir gruba kabul edilmek için yeterli veya uygun görülmesidir.
Eminim kabullenmenin genel anlamı konusunda hepimiz hemfikirizdir.
Ancak bugün buraya size bunun yanlış olduğunu söylemeye geldim.
Kabullenme, sizin bir gruba uygun olmanız anlamına gelmek zorunda değil.
Bir parçam sadece Lübnanlı veya sadece Amerikan olduğumu kabullenmiyor.
Çünkü ikisini de taşıyorum, ikisi de olabilirim ve bunun farkındayım.
Birinden biri olma sakıncam da yok ve ikisi birden olmakta da sorun yok.
Bu da beni direkt olarak ikinci adımıma getiriyor, “kutlama”.
Çift ırklı olarak yetiştirilmemin bana kattığı diğer etki de
ikinci bir dil ve kültürle hayatımın çok erken yaşlarında tanıştırıldım.
Bu da dil öğrenme yeteneğini hızlıca kavramamı sağladı ve kısa süre içerisinde
ilgilendiğim bir şey hâline geldi.
Yeni diller ve kültürler öğrenmeyi çok seviyorum.
Güncel olarak iki dili de akıcı konuşabilen,
üçüncü üzerinde de çalışan, biri olarak
kesinlikle söyleyebilirim ki bu hayattaki tutkularımdan birisi.
Muhtemelen bu şekilde yetiştirilmeseydim
böyle bir düşünce içinde asla olmazdım.
Bu sevgiyi çift kültürlü yetiştirilmem sayesinde fark ettim
ve sahip olduğum bu beceriyi keşfedebildim.
Çeşitliliklerle dolu bir dünyada,
bir ahlaki değere uyup diğerine uymamakta bir sorun yok.
Amerikan vatandaşı olmam
ve Amerika’da büyümem beni daha az Lübnanlı yapmaz.
Lübnan kökenli olmam da beni daha az Amerikan yapmaz.
Sadece beni, daha fazla ben yapar.
Teşekkürler.