Dit is een vluchtelingenkamp in Kabul, Afghanistan.
De meeste bewoners zijn Pathanen en komen uit Helmand,
een provincie in Zuid-Afghanistan waar zwaar gevochten wordt.
De Pathanen vormen de grootste etnische groep in Afghanistan.
Andere grote bevolkingsgroepen zijn de Tadzjieken, de Oezbeken en de Hazara.
De Pathanen wonen ook in Pakistan.
Verreweg de meeste leiders in Afghanistan waren Pathanen,
en dit leidde vaak tot spanning tussen de Pathanen en andere bevolkingsgroepen.
Shamsullah woont met zijn familie in het kamp. Hij ziet weinig mogelijkheden voor zichzelf.
We wonen nu zes jaar in Kabul, en we hebben nog steeds geen werk.
De Taliban dwongen me om met hen samen te werken en daarom ben ik naar Kabul gegaan.
Mensen hier geven ons geen werk omdat ze denken dat we bij de Taliban horen. Maar dat is niet zo.
De Taliban is opgericht door Pathanen en de organisatie groeit nog steeds,
vooral in de gebieden waar Pathanen wonen, in Afghanistan en Pakistan.
Maar veel jongemannen zoals Shamsullah hebben het gevoel dat ze zich wel moeten aansluiten.
In Helmand oogstte ik opium voor de Taliban omdat we geen geld of werk hebben hier.
Zonder geld kunnen we hier niet overleven.
Shamsullah is een van de vele jongemannen die gevangen zitten in een vicieuze cirkel,
waarbij uitsluiting en armoede ze dwingen de opstand te steunen.
Als ik werk had in Kabul, dan zou ik niet teruggaan naar Helmand om voor de Taliban te werken.
Veel Pathanen willen bijdragen aan een langdurige vrede,
onder wie zelfs enkele die vroeger banden hadden met de Taliban.
Ahmad Muttawakil was de laatste minister van Buitenlandse Zaken in de Taliban-regering
Toen de Taliban-regering onverwacht viel als gevolg van de oorlog
lag het voor de hand dat alle leiders zouden vluchten of onderduiken.
Maar ik heb de nieuwe Afghaanse regering benaderd en gezegd: 'Ik ben niet degene die jullie zoeken.'
'Ik wil mijn culturele activiteiten voortzetten,
en ook als politicus met de nieuwe regering samenwerken.'
De regering zei: 'We weten dat jij OK bent, maar de buitenlanders denken van niet.'
'Bereid je erop voor dat ze onderzoek naar je doen.'
Ik zat twee jaar gevangen, in Bagram and Kandahar.
Muttawakil is dan teleurgesteld,
maar hij ziet wel dat de Pathanen een cruciale rol moeten spelen in het vredesproces in Afghanistan.
Het is duidelijk dat alle stammen in Afghanistan zich moeten verenigen,
De Pathanen hebben meer problemen dan andere stammen, dus zij hebben de belangrijkste rol.
De Pathanen zijn ontevreden, en de regering moet daar wat aan doen.
Ze voelen zich achtergesteld.
De oorlog is al lang voorbij, en nu is het tijd voor vrede.
Maar de vrede moet logisch zijn en alle Afghaanse stammen betreffen.
Het moet een echte vrede zijn, geen oppervlakkige.
Er zijn pogingen gedaan om vrede te sluiten, met als meest recente voorbeeld de vredesjirga van 2010.
1600 gedelegeerden, onder wie 300 vrouwen, kwamen bijeen om te praten over het beëindigen van de opstand.
Het Pathaanse parlementslid Golalai Nur Safi nam deel aan de vredesjirga. Zij vindt ook
dat de Pathanen de drijvende kracht achter het vredesproces zouden moeten zijn.
Maar zij voelen zich gemarginaliseerd, en dat maakt het lastig.
Iedereen weet dat de Pathanen trots zijn op hun geschiedenis.
Wij zijn nooit gekoloniseerd geweest. Vrijheid zit ons in het bloed.
Maar onze cultuur is de afgelopen drie decennia helaas verwoest door oorlog.
We voelen ons vreemdelingen in ons eigen land.
Als gevolg hiervan verdwijnen onze tradities en
onze broodwinning bij de dag.
Veel Pathanen houden zich aan een strikte erecode ook wel Pashtunwali genoemd
en zij verzetten zich tegen overheersing door buitenstaanders,
Van de Russen tot de Amerikanen en de internationale strijdkrachten.
Als in het zuiden een Pathaan sterft, dan moeten de Tadzjieken, de Oezbeken en de Hazara in het noorden die pijn ook voelen.
Elke Afghaan heeft de verantwoordelijkheid om zich in te zetten voor het vredesproces.
Ze moeten niet denken dat dit zuiver een Pathaans probleem is, dat wij maar moeten oplossen.
Dood aan Amerika!
De sociale uitsluiting van de Pathanen vormt vooralsnog
een serieuze bedreiging voor langdurige stabiliteit in Afghanistan.