So, let me tell you about my life as a Christian.
I'll just start from the beginning,
that seems like a good place to start.
I was raised in a Pentecostal family in a Pentecostal church.
I grew up in a church-immersed environment.
And at first, it frightened me a little. I wasn't sure what to make of it all.
But pretty soon I came to understand that this was the way to live,
and this was the way to do things with your life.
I remember the first time I got saved.
Ik werd eigenlijk meerdere keren 'gered', en het is denk ik iets dat veel christenen leren kennen.
Maar als je niet bekend bent met het ritueel, 'gered worden' is
wanneer je Jezus vraagt om in je hart te komen,
je leven te veranderen en je toe te staan Hem te volgen,
En nog belangrijker, vergeving vraagt voor je zonden
zodat Hij je zal toelaten tot het Koninkrijk der Hemelen.
En voor mij gebeurde dit bij de Royal Rangers.
De Royal Rangers waren een soort verkenners voor jongens van de Assemblies of God
(wat de Pinksterstroming was waarvan ik deel uitmaakte).
En ik hield Royal Rangers. Ik vond het het mooiste wat er was.
Ik hield ervan omdat ik er zo veel verschillende vaardigheden leerde:
knopen leggen, een kampvuur maken, tomahawks werpen...
Er waren een heleboel leuke dingen te leren bij de Royal Rangers.
En iets anders belangrijks dat de Royal Rangers mij gegeven hebben
was een ethische code om te volgen. Een vrij uitgebreide ethische code, vooral voor jonge kinderen.
Bij Royal Rangers gingen we op kamp, we kwamen elke woensdag samen,
we leerden nieuwe vaardigheden en leerden over God,
en waarom God een belangrijke zaak was in ons leven,
en hoe we de Kerk en onze medemensen konden dienen.
En op één van deze opkomsten, toen ik nog heel jong was, waarschijnlijk 6 of 7 jaar,
toen onze leider vroeg of wij gered wilden worden,
en tegen die tijd had ik al veel gehoord over gered worden,
dus ik stemde in. Dat is hoe ik officieel een christen werd.
En van toen af aan heb ik getracht om mijn leven te leiden voor Christus,
en ik begon een band te ontwikkelen met Jezus.
Ik sprak met Hem in mijn gedachten, ik bad
en het voelde als of ik antwoorden hoorde van Hem.
Soms leek het een stem, soms leek het alsof Jezus met me sprak
door mijn banden met andere mensen, of door omstandigheden,
zoals dat er misschien op een bepaalde manier iets gebeurde in mijn leven.
En ik voelde aan dat dit een boodschap was van God, van Jezus,
die me antwoordde, die misschien mijn gebeden verhoorde.
Dat is hoe ik grotendeels mijn leven leidde als kind.
Hoe ouder ik werd, hoe meer ik alles wat ik deed en alles
in mijn leven associeerde met God, en met God dienen, en met het begrijpen van Gods plan voor mij.
Ik ben ouder geworden en spiritueel gegroeid in de Kerk.
Als iemand "spiritueel" zegt, denk ik dat ze meestal
een combinatie bedoelen van "emotie" en "betekenis".
En ook een letterlijk geloof in een geestelijke wereld
die zich boven de natuurlijke wereld uitstrekt. En daar geloofde ik ongetwijfeld in.
Ik voelde spirituele energie in mijn leven en in mijn dagelijkse interacties.
Ik vond veel zingeving in het idee: "Wat zou Jezus doen? Hoe zou Jezus handelen?"
En ik had het gevoel dat Jezus het toonbeeld was van hoe je je moest gedragen.
"Keer de andere wang toe". Hij zocht altijd vrede, vanuit mijn oogpunt.
Natuurlijk zijn er verzen waar Jezus niet zo vredig is,
maar ik besteedde niet veel aandacht aan die verzen.
Dus, waarschijnlijk was het volgende belangrijke wat mij overkwam,
als christen -en ik neigde dat te zien
als één van de hoogtepunten van mijn verbinding met God-
het 'dopen in de Heilige Geest'.
Dit gebeurde op een opkomst van de Royal Rangers.
We zaten de luisteren naar een man die sprak over iets
erg ontroerends, iets heel verdrietigs,
ik weet niet precies meer wat het was,
maar hij vertelde ons dat hij het had over de Heilige Geest, en het doopsel in de Heilige Geest.
En hij zei dat we de Heilige Geest zouden voelen roepen om gedoopt te worden,
en dat we de moed moesten hebben om die oproep te beantwoorden,
en dat we naar onszelf moesten kijken, en vanbinnen moesten voelen
of de Heilige Geest ons riep om gedoopt te worden.
En ik herinner me dat een schokkend gevoel door mijn ruggegraat ging,
en ik wist dat de Heilige Geest me riep. En ik wist dat ik moest gaan.
En toen hij voor de tweede of derde keer vroeg
of iemand die oproep had gevoeld, stond ik op
en begon te bidden, en ik voelde me overweldigd door...
Ik kan me zelfs niet meer het gevoel herinneren, was het vreugde, of angst,
of een combinatie, maar ik was onmiddellijk in tongen aan het spreken,
en ik lag op de grond en iemand was aan het bidden voor mij.
Eigenlijk zat hij al de hele tijd voor me te bidden, en ik ervoer zeer diepgaande emoties.
Ik herinner me het gevoel een veranderd persoon te zijn, alsof
ik de wereld door nieuwe ogen zag. Alles leek helder.
Ik had een sterke verbinding met God gevestigd, en het was betekenisvoller dan ooit tevoren.
Deze verbinding die ik voelde met God, deze verbinding die ik voelde met Jezus,
heeft mijn leven veel zin gegeven en zeer sterke emoties.
Op momenten kon ik de geest van God voelen door zijn dienaren heen.
Iets waarmee ik altijd moeite mee had, als christen, was het getuigen.
Ik wist dat we verondersteld werden te getuigen.
Het is iets in de Bijbel wat mij altijd heeft gestoord.
En de enige aan wie ik altijd gevoeld heb te kunnen getuigen
was mijn beste vriend op de middelbare school.
Maar uiteindelijk raakte ik er als student van overtuigd dat
dat de beste manier om mensen te bereiken het internet was.
Met het internet kun je veel meer mensen bereiken dan je ooit zou kunnen bereiken onder vier ogen.
Ik voelde dat dit de richting was waarheen God me leidde.
Dus ik hoop dat dit christenen overtuigt dat ik oprecht was.
Ik was "wedergeboren", ik was gedoopt in de Heilige Geest.
Ik volgde God in al wat ik deed. Ik geloofde echt, wilde echt geloven.
Het christendom was het allerbelangrijkste van mijn leven.